Foto Dr. Ram S. RamsahaiDe stem van de contractarbeider
Door Jozef Badal
Nadat in het najaar van 2025 de motie Moenira
Luqman over erkenning van de contractarbeid en de gevolgen ervan was aangenomen
door de raad van de gemeente Amsterdam en op 4 februari 2026 in het huis van de
burgemeester van Amsterdam een ontmoeting plaatsvond met de nazaten van de
contractarbeiders van Chinezen, Javanen en Hindostanen, is duidelijk de wens
ontstaan van erkenning en hoe verder?
Als eerste daarna is afgesproken in gesprek te
gaan met de achterban, waarbij de documentaire Vals Paradijs getoond
wordt in de raadszaal van de bestuurscommissie, wat voor iedere belangstellende
toegankelijk was. Deze vond plaats op donderdag 23 april.
Een van de bijdragen bij deze bijeenkomst mag men
het van elkaar niet afnemen.
Graag breng ik het onder de aandacht.
De stem van de contractarbeider
Dr. Ram S. Ramsahai
Dames en heren,
Vandaag hoort u geen toespraak.
Vandaag hoort u een stem.
Een stem die niet begint bij mij.
Maar bij hen die gingen…
en bleven staan.
Ik ben de stem van de contractarbeider
Ik ben degene die vertrok
zonder zekerheid.
Die tekende
zonder te weten wat er werkelijk stond.
Die de reis maakte van India naar Suriname
met niets anders dan wat niet zichtbaar was.
Want wat wij meenamen,
paste niet in koffers.
Wij namen iets anders mee.
Wat wij hadden meegekregen
van onze voorouders.
Op de plantages
was het niet de grond die ons droeg.
Het was wat wij van binnen droegen.
Discipline.
Geloof.
Zelfbeheersing.
Respect.
De wil om te volharden…
ook wanneer er geen uitzicht was.
Dat is hoe wij het hebben volgehouden.
Niet omdat de omstandigheden ons hielpen.
Maar omdat onze identiteit ons droeg.
Zoals wij ooit een beroep deden
op wat wij hadden meegekregen…
zo zijn wij blijven staan.
Wij waren arbeiders.
Maar wij waren nooit alleen dat.
Wij waren dragers
van iets dat niet gebroken kon worden.
En uit dat onzichtbare fundament
hebben wij gebouwd.
Gezinnen.
Gemeenschappen.
Een toekomst.
En vandaag…
sta jij hier.
In een andere wereld.
In een andere tijd.
Maar vergis je niet.
De samenleving van vandaag
is een arena.
Een arena waarin mensen zich voortdurend moeten bewijzen.
Waar keuzes snel worden gemaakt.
Waar je zichtbaar bent, of onzichtbaar wordt.
Waar richting bepaalt of je meebeweegt…
of vooruitkomt.
En in die arena
geldt een wet die wij al kenden,
lang voordat iemand haar zo benoemde:
Mensen met een sterke, positieve identiteit
leven zelfbewuster…
en worden succesvoller.
Niet omdat zij bevoorrecht zijn.
Maar omdat zij van binnen steviger staan.
Zij weten wie zij zijn.
Zij twijfelen minder aan hun waarde.
Zij maken keuzes vanuit richting,
niet vanuit onzekerheid.
Zij dragen iets in zich
dat niet afhankelijk is van de omgeving.
En juist dat…
maakt het verschil.
Vooral bij jongeren
is dat verschil zichtbaar.
Jongeren met een sterke, positieve identiteit
staan steviger in het leven.
Zij zijn zelfbewuster.
Zij laten zich minder meeslepen.
Zij bouwen doelgerichter aan hun toekomst.
En ja, zij worden vaker succesvol.
Niet omdat de weg voor hen makkelijker is…
maar omdat zij sterker zijn van binnen.
En jongeren zonder dat fundament…
zoeken.
passen zich aan.
twijfelen aan hun plek.
Zij hebben talent.
Maar missen richting.
Zij bewegen…
maar weten niet altijd waarheen.
En juist daar
wordt het verschil beslist.
Daarom spreek ik vandaag.
Niet om alleen te herinneren.
Maar om door te geven.
Wat wij hebben opgebouwd,
is geen verleden.
Het is een erfenis.
En die erfenis
is geen last.
Het is een fundament.
Een fundament
dat hier, vandaag,
nog steeds kan dragen.
In deze stad.
In deze samenleving.
In deze arena.
Neem mee
wat wij voor jullie hebben opgebouwd.
Niet als iets van vroeger.
Maar als iets wat jullie vandaag sterker maakt.
Zoals wij ooit
een beroep deden op onze voorouders…
toen wij niets hadden…
behalve wat wij van binnen droegen…
zo kunnen jullie vandaag
een beroep doen op ons.
Onze erfenis
is jullie fundament.
Onze waarden
zijn jullie richting.
Onze volharding
is jullie kracht.
En als jullie dat dragen…
dan sta je anders.
Dan leef je zelfbewuster.
Dan kies je gerichter.
Dan beweeg je met zekerheid.
Dan word je niet alleen onderdeel van de
samenleving…
maar iemand die daarin zijn plek inneemt.
Identiteit is geen toeval.
Het is een keuze
om te dragen
wat jou heeft gevormd.
Daarom is wat hier vandaag gebeurt
meer dan ondersteuning.
Vals Paradijs II
is geen film alleen.
Het is een overdracht.
Een brug
tussen wat was…
en wat moet blijven.
Zodat wat ons heeft gedragen,
zichtbaar blijft.
Niet als herinnering alleen.
Maar als kracht
voor de generaties die komen.
Voor onze jongeren
betekent dit alles.
Zij zullen begrijpen
dat hun kracht niet vandaag begint.
Maar dat zij staan
op generaties
die hebben volgehouden.
En dat besef…
maakt een mens vrijer.
sterker.
bewuster.
en succesvoller in het leven dat hij kiest.
Ik ben de stem van de contractarbeider
Ik vraag geen eer.
Ik vraag dat jullie gebruiken
wat wij hebben doorgegeven.
Want een fundament
dat niet wordt gebruikt,
verliest zijn kracht.
Maar een fundament
waarop gebouwd wordt,
wordt toekomst.
En onthoud dit:
Zoals wij ooit stonden
op de schouders van onze voorouders…
zo staan jullie vandaag
op die van ons.
Blijf staan.
En bouw verder.
.JPG)
